Makkelijker thuis toegang tot e-journals en databases van de UvA

Door de invoering van een nieuw systeem, EZProxy geheten, hebben UvA-medewerkers en studenten sinds 8 maart 2013 geen VPN meer nodig wanneer zij thuis of elders buiten het UvA domein toegang willen krijgen tot de e-journals en databases van de UvA. Wanneer u via de website van de Bibliotheek (Catalogus of Catalogus Plus) een e-journal of database opent, volstaat het inloggen met uw UvAnetID om toegang te krijgen. Dit hoeft slechts één keer per browser-sessie.


Google Scholar
Wanneer u gewend bent de digitale bronnen van de Bibliotheek via Google Scholar te benaderen, moet u eerst een link creëren tussen Google en de UvA. Dat doet u als volgt:

1. Ga naar Google Scholar’s Instellingen (rechts bovenin)
2. Zoek in het veld Bibliotheeklinks naar University of Amsterdam
3. Selecteer University of Amsterdam-UvA Linker en bewaar uw instellingen
4. Ga uw zoekactie doen in Google Scholar
5. Klik op het UvA Linker-symbool, dat rechts van de gevonden titels verschijnt en u wordt gevraagd uw UvAnet ID in te voeren.


Quick links
Als u thuis werkt en gewend bent om bookmarks te gebruiken, dan moet u ze misschien veranderen om zonder VPN toegang te krijgen tot onze databases. Hierbij een paar handige links, waarmee u snel toegang krijgt tot de bibliotheekbronnen:

• Catalogus Plus (vervanging voor de ‘de digitale bibliotheek’): http://lib.uva.nl

• The UvA Discipline pagina voor Politicologie: http://uba.uva.nl/disciplines/disciplines/disciplines/content/folder/politicologie/politicologie.html

Mocht u stabiele links nodig hebben om toegang te krijgen tot e-journals en databases, dan kunt u contact met mij opnemen. UvA VPN blijft trouwens wel bestaan (meer informatie hier). Voor andere vragen met betrekking tot de nieuwe thuis-toegang kunt u terecht bij UBA-coach.

* Met dank aan collega's Janneke Staaks en Stefano Giani

De protestpartij

Komend weekend zijn er parlementsverkiezingen in Italie. Een van de partijen die naar verwachting hoge ogen gaat gooien is Movimento 5 Stelle, afgekort M5S.
Zoals de naam al aangeeft is M5S niet zozeer een politieke partij als wel een beweging. Centrale figuur is de 64-jarige komiek/cabaretier Beppe Grillo, die al jarenlang in zijn programma's en vooral ook op zijn blog tekeer gaat tegen falende bestuurders, corrupte en zichzelf verrijkende politici en financieel wanbeleid bij (staats)bedrijven.
Via zijn blog bouwde Grillo een leger van aanhangers op, grillini genoemd, waaruit in 2009 de M5S ontstond. Dat Grillo zo populair is, heeft natuurlijk alles te maken met de corruptieschandalen, die in Italie aan de orde van de dag zijn en onder de bevolking een wijdverbreide afkeer van politici hebben doen ontstaan.
Vorig jaar won M5S de gemeenteraadsverkiezingen in Parma , vervolgens werd ze de grootste partij bij de regionale verkiezingen op Sicilie en nu doet M5S dus voor het eerst mee met de landelijke verkiezingen.
Dat doet ze trouwens op een andere manier dan andere partijen. M5S is een echte internetbeweging.
Grillo houdt via internet contact met zijn grillini. Ook de selectie van de kandidaten voor het parlement verliep digitaal. Dat kwam Grillo, die zelf niet het parlement in wil, overigens op nogal wat kritiek te staan omdat het onvoldoende transparant werd geacht.
Op Twitter heeft Grillo 870.000 volgers, tegen 250.000 voor Bersani, de kandidaat van centrum-links (Partito Democratico). De andere twee spelers in deze verkiezingen, Berlusconi met zijn Partito della Liberta en Monti tellen op Twitter niet echt mee. Logisch dus dat vooral jongeren zich door Grillo voelen aangesproken.
Probleem bij een protestpartij als M5S is echter: wat te doen als zo'n partij moet gaan regeren? Vrij vertaald: je kunt wel roepen dat politici zakkenvullers zijn en dat de oude garde moet oprotten, maar wat ga je zelf doen als je aan de macht bent?
Grillo wil gratis internet voor iedereen en hij wil een referendum over de door hem verafschuwde euro. Verder wil hij de overheidssubsidie voor politieke partijen afschaffen, de onroerend goed-belasting schrappen en vooral de riante salarissen van topbestuurders inperken. Wat veel Italianen (en niet alleen de jongeren) ook aanspreekt, is dat hij geen onderonsjes wil met andere partijen.
Dat laatste lijkt me echter toch moeilijk worden, want Grillo gaat volgens de laatste peilingen ca. 16% van de stemmen halen. Dan zul je toch met andere partijen een coalitie moeten sluiten om te kunnen regeren. De koploper in de peilingen is Bersani met 35%, op de voet gevolgd door mediamagnaat Berlusconi met 29% en ietwat sneu onderaan bungelend  met 14 % de technocraat Monti,  met wie Europa zo blij was, nadat Berlusconi het politieke toneel had verlaten. Het is bijna niet voorstelbaar dat Silvio Berlusconi, na alles wat er gebeurd is, weer de verkiezingen zou winnen. maar in Italie weet je het nooit.

Voor wie de Italiaanse verkiezingen op internet wil volgen, maar geen Italiaans spreekt/leest geeft Marcel Leijendekkers (journalist en auteur van het boek  Het land met de krul uit 2012) in de NRC van 11-2-2013 een overzicht van Italiaanse websites, waar (incidenteel) artikelen in het Engels worden vertaald, zoals ansa.it (persbureau Ansa) en italiadallestero.info. Van de websites van de bovengenoemde partijleiders is er alleen bij die van Grillo een Engelse versie: beppegrillo.it.

Over Berlusconi zijn boekenkasten volgeschreven. Meest recente publikatie is Berlusconi en de Italianen van journalist Beppe Severgnini (2011).
Over Bersani is er alleen een interview uit 2011 Pier Luigi Bersani: per una buone ragione. (Bersani: om een goede reden).

Sexy politiek

Sinds twee weken zendt de Nederlandse televisie de Deense serie Borgen uit. Borgen (spreek uit Bor-oen) betekent "burcht" en verwijst naar het machtscentrum Christianborg in Kopenhagen. Het is het Deense equivalent van het Haagse Binnenhof en het Torentje: de plek waar het Deense parlement vergadert en de minister-president zetelt.
Hoofdrolspeelster in deze serie is Sidse Babett Knudsen in de rol van politica Brigitte Nyborg. Zij staat aan het hoofd van de Deense Middenpartij (een soort D66) en wint onverwacht de verkiezingen, nadat de zittende premier door gesjoemel met overheidsgeld in moeilijkheden is gekomen en moet aftreden. Andere belangrijke rollen zijn weggelegd voor de echtgenoot van Nyborg, Philip Christensen geheten, voor Kasper Juul, haar spindoctor, en voor twee vrouwelijke journalisten, de ervaren politieke commentator Hanne Holm en haar jongere collega Katrine Fonsmark. Tenslotte loopt er ook een Wilders-achtige figuur rond in de persoon van Michael Laugesen, aanvankelijk politicus, later hoofdredacteur van het boulevardblad Ekspres.

Onder Nederlandse politici is de serie, die inmiddels al tot de 3e reeks is gevorderd, zeer populair.  D66- voorman Alexander Pechtold bekende in het TV-programma De Wereld Draait Door dat als zijn eigen spindoctor hem belt, dat dan de foto van Kasper Juul op de display van zijn telefoon verschijnt. Hij voegde daar aan toe dat zijn adviseur hem vervolgens aanspreekt met Staetsminister (premier)!

Borgen is van de makers van de succescolle detectiveserie The Killing. Zo bloedstollend als The Killing is Borgen niet (al valt direct in de 1e aflevering al een dode), maar het is wel buitengewoon spannend en sexy wat zich achter de schermen van de Deense politiek afspeelt. De politieke intriges spatten van het scherm af en journaliste Katrin Fonsmark aarzelt niet om in haar jacht op nieuws met politieke kopstukken het bed in te duiken. Het meest interessant is echter de Werdegang van de sympathieke en idealistische Nyborg, die al snel door de harde politieke werkelijkheid gedwongen wordt om pijnlijke keuzes te maken. In de 2e aflevering gaat zij nog vrij schuchter het formatieproces in, enigszins geintimideerd door het mannenbolwerk dat de Deense politiek is/was. Als haar door de andere partijen het en ander geflikt wordt, blijkt echter hoe snel zij leert. Ze slaat met dezelfde middelen terug, overlegt in het geheim met mogelijke coalitiepartners (vgl. het Kunduz akkoord bij ons voorjaar 2012) en wordt tot ieders verrassing de nieuwe premier.

Overigens heeft Borgen een voorspellende waarde gehad, want na de 1e serie, die uitgezonden werd in 2010, kreeg Denemarken inderdaad voor het eerst in zijn geschiedenis een vrouwelijke premier, de socialiste Helle Thorning-Schmidt.
Hoewel Nederland qua vrouwelijke premier nog niet zo ver is, vertoont de politieke situatie bij ons grote overeenkomsten met die van Denemarken, waarbij moet worden opgemerkt dat de Denen steeds een paar jaar op ons vooruitlopen. Claes de Vreese, hoogleraar politieke communicatie aan de UvA en Deen van geboorte, noemt Denemarken in NRC Handelsblad* zelfs een spiegel voor Nederland. Van 2001 tot 2011 was er in Denemarken een liberaal-conservatieve regering, die gedoogd werd door de populistische Dansk Folkeparti, de Deense Volkspartij. Daarna kwam er een centrum-linkse regering aan de macht, net als nu in Nederland. De Deense gedoogsconstructie had meer succes en hield langer stand dan die bij ons, omdat er in de periode 2001-2011 voornamelijk sprake was van economische voorspoed.
In Borgen wordt ook ingegaan op de prive-situatie van de vrouwelijke premier, haar worsteling tussen werk en thuisfront, waar man en kinderen haar - ondanks protesten - steeds minder te zien krijgen. De Vreese
vindt dit aspect minder interessant ('"In Denemarken kijken ze niet op van een werkende vrouw") en ik ben geneigd het met hem eens te zijn. Het politieke aspect, het feit dat het premierschap een enorm zware baan is, daar gaat het om in Borgen. 

Wie Borgen nog niet gezien heeft moet zeker gaan kijken op donderdagavond, 23.00 uur, Nederland 2.
Wie meer wil weten over de Deense binnenlandse politiek kan o.a. terecht bij het Political Data Yearbook, uitgave van European Journal of Political Research (zie www.uba.uva.nl > Catalogus Plus > E-journals ), waarin politicoloog Lars Bille van de University of Copenhagen vanaf 1992 het hoofdstuk over Denemarken heeft geschreven.

*NRC Handelsblad, d.d. 16-1-2013

Op naar 2013

Elk jaar rond deze tijd publiceert de zoekmachine Google een overzicht van de meest gebruikte zoektermen. Dat is interessante lectuur, al zijn niet alle uitkomsten verrassend.
Op politiek terrein is bijvoorbeeld "stemwijzer"de snelst stijgend zoekterm in vergelijking met 2011. Nogal logisch voor een jaar waarin verkiezingen hebben plaatsgevonden, lijkt mij.
De meest gezochte politieke partij was de SP, op de voet gevolgd door PvdA en VVD.
Meest gezochte politicus is, net als vorig jaar, Geert Wilders, hetgeen zich niet heeft vertaald in de verkiezingsuitslag, want  zoals genoegzaam bekend is heeft de PVV een  flink aantal zetels moeten inleveren na de verkiezingen  van september.
Tweede en derde in het rijtje van de meest gezochte politici zijn resp. premier Mark Rutte (VVD) en PvdA- leider  Diederik Samson. Die laatste is trouwens enkele dagen geleden tot politicus van het jaar gekozen en heeft daarbij Rutte voorbijgestreefd.
Verder heeft het Google-overzicht toch vooral een somber en crisisachtig karakter. Er is opmerkelijk vaak gegoogled op termen als "restschuld", "scheefwonen" en "nivelleren". Het is ook zonneklaar dat veel mensen hun huis niet kwijtraken getuige de veelvuldig gebruikte zoekterm "huis verhuren".
Hoewel de vooruitzichten voor 2013 somber zijn, worden er toch recordverkopen in de winkels verwacht: vooral luxeartikelen als espressomachines en tablets gaan als broodjes over de toonbank. Blijkbaar willen wij Nederlanders met Kerst even niets van de crisis weten.

Intussen gaat de Bushuisbibliotheek haar deuren sluiten (van 24 december tot en met 1 januari 2013).
Zie voor de openingstijden van het Studiecentrum Bushuis het handige schema op de site van de UB.

Ik wens alle lezers van deze blog vrolijke kerstdagen (in ieder geval niet zo depressief als de meneer op dit plaatje) en tot in het nieuwe jaar.

De rotte appels in het openbaar bestuur

Over de kloof tussen burgers en de politiek zijn boekenkasten volgeschreven. Het komt er kortgezegd op neer dat burgers bar weinig vertrouwen hebben in de politiek en het gevoel hebben dat er niet naar hun geluisterd wordt. Daarnaast zien veel burgers politici als zakkenvullers of graaiers, die het algemeen belang totaal uit het oog hebben verloren.
Het toch al wankele vertrouwen tussen burgers en politiek heeft in de afgelopen weken weer keer op keer een gevoelig knauw gekregen na het bekend worden van diverse gevalen van corruptie in het openbaar bestuur. Zo moest de VVDer Jos van Rey eind oktober terugtreden als wethouder van Roermond, onder verdenking van het aannemen van smeergeld en het lekken uit de vertrouwenscommissie voor de benoeming van een nieuwe burgemeester.Ook in de provincie Noord-Holland speelt een omvangrijke corruptieaffaire, waarbij onder andere de VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers het veld moest ruimen. Hij wordt ervan verdacht zijn contacten in de vastgoedsector te hebben bevoordeeld. Bovendien vertoonde hij 'buitensporig declaratiegedrag'(zonder bonnetjes), hetgeen door de toenmalig Commissaris van de Koningin Harry Borghouts (Groen Links) - zelf ook gestruikeld over een bonnetjesaffaire - werd toegestaan.

Al deze affaires roepen de vraag op hoe corrupt het Nederlandse openbaar bestuur eigenlijk is. Zijn we afgegeleden naar het niveau van een land als Italië of valt het misschien mee?
Ook over deze vraag is literatuur voorhanden, al is het niet veel als die over de kloof burgers/politiek.
In 2005 publiceerden bestuurskundige Leo Huberts (VU) en Hans Nelen, hoogleraar criminologie aan de Universiteit van Maastricht het boek Corruptie in het Nederlandse openbaar bestuur: omvang, aard en afdoening. Een van de uitkomsten van hun onderzoek was dat bij overheidsinstanties jaarlijks 130 interne onderzoeken worden verricht naar corruptie en dat gemiddeld 50 gevallen tot strafrechtelijk onderzoek leiden. Maar dit zijn lang niet alle gevallen, zo betoogt Nelen in het Haarlems Dagblad*: Veel gevallen worden aan het oog onttrokken doordat zij intern worden afgehandeld.
De overheid heeft wel maatregelen genomen tegen corruptie, aldus Nelen. Zo werd het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten (Bing) opgericht, om integriteitsschendingen te onderrzoeken, maar dat gebeurt altijd achteraf.
Wil je corruptie voorkomen dan is volgens Nelen een verandering van de bestuurscultuur nodig. Wat daarbij opvalt is dat van bestuurders en ambtenaren wordt geëist dat zij ondernemend zijn en achter hun bureau vandaan komen. Maar die contacten met de vastgoedwereld mogen niet te innig worden. Als bestuurders zelf (of via hun partner) ook nog zakelijke belangen hebben, gaat het al gauw mis.
Ook de passiviteit van de omgeving vormt een probleem. Zowel Van Rey als Hooijmaijers zijn sterke, dominante persoonlijkheden, die geen tegenspraak dulden en zich met jaknikkers hebben omringd.De remedie moet dus gezocht worden in openheid, behoorlijk bestuur en een goede politieke controle.

Soortgelijke conclusies worden getrokken in het pas verschenen rapport Ondernemend bestuur van de Commissie Schoon Schip. Deze commissie, bestaande uit J. de Vries, hoogleraar bestuurskunde Universiteit Leiden, J.H.J. van den Heuvel, emeritus hoogleraar Beleidswetenschappen (VU) en M. Pheijffer, hoogleraar accountancy aan Nyenrode Business University, toog al eind vorig jaar aan het werk om de bestuurscultuur in de provincie Noord-Holland te onderzoeken.
Waar Huberts en Nelen aangeven dat de geconstateerde corruptiegevallen wellicht het topje van de ijsberg vormen, vinden de drie hoogleraren van Schoon Schip echter dat het in Noord-Holland wel meevalt. Zij wijzen Hooijmaijers aan als grootste rotte appel, beschrijven hoe ook oud-commissaris Borghouts, ex-gedeputeerden Moens (Groen Links) en Meijdam (VVD) over de schreef gingen en komen desondanks tot de slotsom  dat 'het geen boevenbende [was] bij de provincie Noord-Holland'.

Het boek van Huberts en Nelen is te leen bij de Bushuisbibliotheek (onder nummer 88.10 080)

* Haarlems Dagblad 25-10-2012 en 2-11-2012

Disciplinepagina Politicologie

Sinds een paar weken hebben de webpagina's van de UvA een totale metamorfose ondergaan. Ook de  pagina's van de bibliotheek/c.q. bibliotheken van de UvA hebben een andere opzet en uiterlijk gekregen.
In plaats van de vroegere facultaire benadering is nu gekozen voor een simpele lijst van disciplines, waarmee studenten of medewerkers heel snel toegang hebben tot vakspecifieke (bibliotheek)informatie.
Startpunt is de homepage van de Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam(UBA): www.uba.uva.nl
Hier klikt men op Discipline en vervolgens op: Politicologie.

De disciplinepagina Politicologie geeft direct toegang tot de databases Worldwide Political Science Abstracts en Web of Science. Meer databases op het gebied van Politicologie zijn beschikbaar via de derde link. Dit zijn standaard de key resources (10 belangrijkste databases). Wil je alle politicologische databases zien, dan moet "Key resources" worden veranderd in "All".

Verder geeft de disciplinepagina een link naar de e-tijdschriften van de UvA en uiteraard is er informatie over de bibliotheeklocatie: de Bushuisbibliotheek.

Het menu aan de linkerkant biedt onder "Informatiebronnen" een overzicht van online tekstbestanden, discussienetwerken en belangrijke internetbronnen op het terrein van Politicologie en Bestuurskunde. Daaronder is er informatie over de boekencollecties m.b.t. politicologie en internationale betrekkingen aan de UvA en een knop "Hulp".

Hier staan mijn contactgegevens als Informatie- en collectiespecialist Politicologie aan de UvA en zal in de toekomst weer een Bibliotheekgids Politicologie te vinden zijn, zodra die is aangepast aan de veranderde omstandigheden.

Aan de rechterkant is er een webformulier, waarmee men aanschafsuggesties kan doen. Dus zoek je een bepaald (e-)boek of tijdschrift en blijkt het niet bij de UvA aanwezig te zijn: gebruik dan vooral dit formulier!

Daaronder staat een link naar deze blog.

Tot slot staan helemaal bovenaan twee zoekmogelijkheden, waardoor je ook vanaf deze disciplinepagina direct naar literatuur kunt gaan zoeken. Ik kan mij goed voorstellen dat medewerkers en studenten zich afvragen wat het (subtiele) verschil is tussen Zoeken in de Bibliotheek en Zoeken in de Catalogus. De catalogus lijkt me duidelijk, dat is de UvA Catalogus, waaraan verder niets veranderd is. Met Zoeken in de Bibliotheek zoek je in alle digitale bronnen van de UvA via het nieuwe zoeksysteem Primo (de opvolger van de Digitale Bibliotheek).

De media en het cynisme in de politiek

De vakantie is |(bijna) voorbij, over een maand zijn er verkiezingen en dus zijn binnenkort de politici niet meer van de buis te slaan. Het kan daarom geen kwaad om ons te verdiepen in de manier waarop onze kijk op de politiek door de media worden beïnvloed.
Daarvoor kunnen we nu o.a. terecht bij Rens Vliegenthart, universitair hoofddocent politieke communicatie aan de UvA en auteur van het onlangs verschenen boek  U kletst uit uw nek: Over de relatie tussen politiek, media en de kiezer.

Volgens Vliegenthart is het (mede) de schuld van de media, dat kiezers cynisch zijn of worden over de politiek. De berichtgeving over politiek is namelijk negatief en kortzichtig, volgt vooral de waan van de dag en focust meer op conflicten dan dat het gaat over de inhoud. Deze - naar het oordeel van Vliegenthart - foute manier van berichtgeven heeft zich vanaf de jaren 90 van de vorige eeuw ontwikkeld, met de komst van commerciële omroepen en later internet.
Dat media berichten over de achterliggende strategiën van politieke gebeurtenissen is - aldus de auteur - op zich niet verkeerd. Zo wordt immers duidelijk hoe het spel gespeeld wordt. Maar als dat ten koste gaat van de inhoud, dan wordt het toch bedenkelijk.
Overigens ziet Vliegenthart niet de journalisten als boosdoeners. Politici zijn enerzijds gedwongen mee te gaan in het mediacircus, maar doen er aan de andere kant graag aan mee. Ze stellen bijvoorbeeld kamervragen om zichzelf in de publiciteit te brengen. Voor de bühne dus.
Vliegenthart heeft ook gekeken naar de invloed van praatprogramma's als Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door (DWDD). Met name over het laatste programma is hij positief, omdat dit een groot publiek bereikt en minder in politiek geïnteresseerde mensen toch betrokken kan maken. We kunnen dus - als Knevel en Van de Brink het veld hebben geruimd  - weer met een gerust hart kijken naar DWDD.

Het boek van Vliegenthart is binnenkort te leen bij de Bushuisbibliotheek.
Zie ook andere recente publikaties over de relatie media en politiek, zoals:
D. Malcolm,  Democracy under attack: how the media distort policy & politics (2012)
L. Bos, Public images of right-wing populist leaders: the role of the media (2012)
Chr. Aalberts, Veel gekwetter, weinig wol: de inzet van sociale media door overheid, politiek en burgers (2011)